Svakodnevne navike nisu jedini faktor koji utiče na to koliko dugo čovek može da živi bez hroničnih bolesti. Novo istraživanje pokazalo je da i način na koji su ljudi povezani sa drugima može biti povezan sa kraćim periodom života bez bolesti.
Usamljenost i društvena izolacija u proseku povezane sa gubitkom oko šest godina života bez bolesti, uz posledice po fizičko i mentalno zdravlje, prema novoj studiji koja je obuhvatila podatke više od 270.000 ljudi uzrasta od 40 do 69 godina.
Usamljenost predstavlja subjektivni osećaj odvojenosti od sveta i ljudi u okruženju, dok se društvena izolacija odnosi na ograničene kontakte i učešće u društvenim aktivnostima. Iako nisu isto, oba faktora povezana su sa kraćim periodom života bez bolesti.
"Studija je pokazala da društvena izolacija i usamljenost mogu značajno da utiču na očekivani životni vek bez bolesti", rekao je glavni autor istraživanja Lu Ći, profesor na Univerzitetu Tulejn iz Nju Orleansa.
Jači uticaj na godine bez mentalnih poremećaja
Veza je bila izraženija kada je reč o godinama života bez mentalnih poremećaja, poput depresije i anksioznosti, nego kod fizičkih bolesti. U istraživanju su posmatrane bolesti poput dijabetesa tipa 2, kardiovaskularnih i hroničnih respiratornih bolesti, neurodegenerativnih bolesti i raka.
Istraživanje je pokazalo i da zdrav način života može da ublaži negativan uticaj društvene izolacije, ali nije utvrđeno da može da nadoknadi posledice usamljenosti.
Kod osoba koje su sa 50 godina istovremeno bile usamljene i društveno izolovane zabeležen je kraći period života bez velikih hroničnih bolesti u poređenju sa osobama koje nisu bile izložene nijednom od ta dva faktora.
Razlike između muškaraca i žena
Uticaj se razlikovao i prema polu. Kod žena su usamljenost i društvena izolacija bile povezane sa 2,4 godine kraćeg perioda bez fizičkih bolesti i 3,7 godina kraćeg perioda bez mentalnih poremećaja. Kod muškaraca je gubitak iznosio 1,7 godina života bez fizičkih bolesti i 5,8 godina života bez mentalnih poremećaja.
Muškarci su češće bili izloženi i usamljenosti i društvenoj izolaciji, a češće su imali i manje društvenih, materijalnih i ekonomskih resursa, kao i niži skor zdravih životnih navika.
Autori istraživanja navode da bi razlika između muškaraca i žena mogla da bude povezana sa različitim načinima na koje traže podršku i ostvaruju psihološko blagostanje. Prema navodima istraživanja, muškarci se češće oslanjaju na fizičko prisustvo i učestale društvene kontakte, dok žene veću ulogu pridaju emocionalnoj podršci, prenosi "Juronjuz".