U selu Skelani, 16. januara 1993. godine, pre 33 godine, dogodio se masakr nad meštanima Srbima, koji su sproveli srebrenički muslimani pod komandom Nasera Orića. Bila je to zapravo kulminacija zločina nad Srbima u selima oko Srebrenice, gde je prethodno više srpskih sela napadano i pljačkano, pri čemu su počinjeni teški zločini.
Masakr u Skelanima dogodio se 16. januara 1993. u zoru, kada su muslimani iz Srebrenice upali u Skelane i obližnje zaseoke, pri čemu je ubijeno 69, a ranjeno odnosno povređeno 165 osoba, isključivo Srba, meštana. Među žrtvama su bile i žene i petoro dece. U logor u Srebrenici odvedeno je 30 meštana, od kojih je 19 tamo ubijeno, a četvoro se još vode kao nestali.
Skelani se nalaze na Drini, četrdesetak kilometara jugoistočno od Srebrenice, nasuprot Bajine Bašte.
U ranim jutarnjim satima 16. januara 1993, oko 6 sati, ujutro počela su minobacačka dejstva na Skelane, a paralelno je usledio napad.
Muslimanski napadači su prethodno, tokom noći, uklonili srpske straže da bi se u ranim jutarnjim satima primakli naselju. Usledili su upadi u srpske kuće.
Seljani koji nisu pali u ruke muslimanskim napadačima, nastojali su da se što pre domognu mosta na Drini, kako bi prešli u Bajinu Baštu. Osim ubijanja po kućama ili okućnicama, sistematski su ciljani seljani koji su nastojali da pređu preko reke. Gađani su streljačkim oružjem, mitraljeskom vatrom, minobacačima, snajperima. Tako je niz seljana stradao i tada, tokom bega, uključujući potez pred mostom, gde se u panici stvarala gužva.
Gađana je i Bajina Bašta, pri čemu je jedna granata pala u centar te varošice.
Tek u popodnevnim satima tog 16. januara, u Skelane su pristigle snage Vojske Republike Srpske (VRS), pre svega sa ciljem zaštite lokalnog stanovništva, a onda i potiskivanja muslimanskih napadača.
Osim oslobođenja Skelana, snage VRS narednih dana zaposele su i Osmake, selo otprilike na sredokraći između Srebrenice i Skelana, koje je bilo uporište napadača na Skelane.
U nevelikim Skelanima tokom građanskog rata u BiH ubijeno je čak 305 srpskih meštana, mahom civila.
Napadači iz Srebrenice koje je predvodio Naser Orić, kako u Skelanima, tako i u okolnim naseljima, iznenadivši seljane na spavanju, ubijali su, neretko i hladnim oružjem, uz sistematsku masovnu pljačku.
Od 69 ubijenih Srba tog dana u Skelanima dve trećine su bili civili, među kojima i nekoliko dece, a ranjeno je 165 meštana. Posebno je tragična bila sudbina zarobljenih, njih 30, koji su odvedeni u logor u Srebrenicu. Torturu i mučenje, čemu su u zatočeništvu u Srebrenici bili izloženi, nije preživela većina otetih.
Sudbina četiri lica do danas nije rasvetljena, odnosno vode se kao nestali.
Najmlađa žrtva u Skelanima tragičnog 16. januara 1993. bio je petogodišnji Aleksandar Dimitrijević.
Tokom 1992. do januara 1993. niz srpskih naselja, sela ili zaselaka, na prostoru ondašnje bratunačke i srebreničke opštine bile su napadnute od srebreničkih muslimana koje je predvodio Naser Orić.
Nepunih desetak dana pre masakra u Skelanima dogodila se tragedija u Kravicama, kod Bratunca, na Božić, kada su muslimanske snage predvođene Orićem zauzele više srpskih sela, među njima i Kravicu, počinivši masakr nad seljanima.
U tom selu ubijeno je tada 49 Srba.
Niz srpskih sela stradao je u toj zoni u akcijama muslimanskih napadača pod vođstvom Orića u tom periodu, civili su ubijani, neretko posle mučenja, a kuće su razarene, paljene, i pljačkane.
Takvu tragediju doživela su sela ili zaseoci Ćosići, Kostolomci, Klekovići, Božići, Blažijevići, Kolari, Zečevići, Kušići, Stajšići, Maltaši, Stublovi, Arapovići, Bujakovići, Liješće, Skelani, a namera je, nesumnjivo, bila uništenje srpske populacije u Podrinju.
Niko nije osuđen za zločine nad Srbima u tom kraju tokom rata 1992–1995, a i Orić je oslobođen sramnom presudom Haškog tribunala.