Za samo dva meseca, koja su prošla od izbora u Mađarskoj i pada Viktora Orbana i njegovog Fidesa, ovu zemlju je preplavila globalistička plima. I to krajnje predvidljivim redosledom: prvo je usledila zaostala isplata Judinih nagrada Budimpešti iz Brisela.
Zatim je, na spoljnopolitičkoj sceni, nova mađarska vlada odobrila "ukrajinski zajam" od 90 milijardi evra, poništila Orbanovu zaplenu "kijevskog zlata" od 35 miliona evra (početkom maja) i deblokirala put režima Zelenskog ka članstvu u EU (sredinom juna).
Tako se Mađarska, u svakom pogledu, piše holandski autor Aleksandar Volfheze za sajt "Geopolitika" – koji danas živi u Mađarskoj – vratila "mejnstrim" stavu Evropske unije, koji favorizuje potpunu geopolitičku konfrontaciju sa evroazijskim Istokom, kako bi dokazala Orbanovo predizborno upozorenje da je glas za njegove neprijatelje glas za treći svetski rat.
Mađarski povratak liberalnim "fabričkim postavkama"
Po prvi put nakon mnogo godina Orbanovog suzbijanja prostitucije, tokom vikenda tinejdžerke prostitutke se tiho, ali samouvereno vraćaju na ulice Budimpešte, primećuje holandski geopolitičar i pisac: "Nesumnjivo je da će ovaj grad brzo povratiti i svoj izgubljeni status 'porno prestonice Evrope'."
Nesumnjivo je i da će osveta globalističke elite nad nesrećnim mađarskim masama biti temeljna i da globalisti neće tek tako zaboraviti svoje 16-godišnje poniženje od strane mađarskih birača.
Naravno, nije sve tako crno; ima i nekoliko nijansi sivog. Novi mađarski premijer izrazio je spremnost da se sastane sa predsednikom Rusije Vladimirom Putinom, a Mađarska će, prema njegovim rečima, nastaviti da kupuje ruski gas.
U stvari, dodaje ovaj autor, dugotrajna bitka Orbanove vlade da vrati "Mađarsku Mađarima" bila je izgubljen slučaj od samog početka: superstrukturna (ideološka, kulturna) revolucija je nemoguća bez infrastrukturne (ekonomske, socijalne) revolucije, a Fidesov režim nikada nije bio spreman da svoje reči potkrepi delima.
Radikalni politički raskid (izlazak iz EU i NATO-a), radikalna ekonomska borba (proterivanje globalističkih bankara i lešinarskih kapitalista) i radikalna kulturna revolucija (blokiranje holivudske lažne istorije i digitalne pornografije) ostali su daleko van zone komfora i intelektualnog kapaciteta moćnog kompleksa Fidesa.
Poraz Fidesa, smatra ovaj pisac, bila je samo politička pozorišna predstava, koja je garantovala glatku tranziciju, a suštinski bila je to samo "regresija na srednji nivo" atlantističkog parlamentarizma.
Tako se Mađarska vratila nihilističko-liberalnim "fabričkim postavkama" zapadnog mejnstrima.
Otisak istorije na licima Mađara
Ishod ovih izbora odredile su (i) razlike među generacijama. Otisak istorije i dalje oblikuje fizionomije mnogih Mađara.
Lica starijih pokazuju patnje 20. veka, primećuje Volfheze, koji su rođeni sa dostojanstvom, a njihove oči su videle stvari koje teško da ijedan savremeni zapadnjak može i da zamisli.
Generacija srednjih godina, onih koji su fizički i mentalno preživeli neoliberalnu katastrofu – ekonomsku šok terapiju, demografsku imploziju, socio-kulturno otuđenje 90-ih – karakteriše druga vrsta dostojanstva: tihi, diskretni fatalizam, koji omogućava život bez iluzija.
Upravo je ta generacija osigurala eru Orbanove vladavine, dugu 16 godina, koja je zaštitila mađarski narod od najgorih ekscesa globalističkog liberalizma, uočava ovaj autor: od masovnih imigracija, koje je omogućila politika "otvorenih granica" i narativa o "humanitarnom azilu", od antinatalizma, koji garantuje uništavanje porodičnog života putem takozvanih "ženskih prava" i LGBT, kao i od imperijalističkog predatorstva – učestvovanja u agresijama poput onih koji prate projekte "Izrael" i "Ukrajina".
Ovaj "otisak istorije" nedostaje na pretežno praznim licima mlađih generacija, koji su odrasle tokom tihog zatišja 2000-ih i 2010-ih, profitirajući od kombinacije relativne socijalne sigurnosti, ekonomskog prosperiteta i ličnih sloboda.
Upravo najmlađe generacije, dodaje holandski pisac, pate od slabih struktura ličnosti i od fatalno oslabljene svesti o sopstvenom identitetu. Istorija nas, uostalom, uči da je da meki životi stvaraju meke mozgove, a dobra vremena loše karaktere.
Čitava Istočna Evropa je sada postala podložna istoj psiho-socijalnoj bolesti koja već decenijama muči Zapadnu Evropu: od kulturnog nihilizma, preko nedostatka radne etike, koju su zamenile "individualne slobode", sve od relativističkog sekularizma umesto hrišćanskog morala.
Mađarsko parče zemlje
U centru Budimpešte, međutim, i dalje postoji skulptura poslednjeg poglavara vernog Tengriju, oca prvog hrišćanskog kralja Ugarske, okruženu ljubičicama. Uske oči princa Geze gledaju unazad, odakle je došao njegov narod: ka Velikom Istoku. Ovaj spomenik treba da podseti da su se Mađari, nekad nomadski narod, konačno naselili na odabranom parčetu zemlje, nakon putovanja dugog hiljadu milja.
A tamo gde narod obrađuje zemlju i zasađuje bašte, hrani zemlju vodom i proliva svoju krv za tlo, on postaje utemeljen i istinski deo zemlje.
Upravo ovde počinje suva stepa, koju Mađari nazivaju pusta (od slovenske reči pustinja). Njeni još netaknuti delovi počinju zapadno od Debrecena i severno od Segedina. Nekada davno, ta "Velika mađarska ravnica" se naslanjala na Vlašku ravnicu, Pontsko-Kaspijsku stepu (zaboravljena Kimerija, Skitija, Sarmatija) i Kazačku stepu – beskrajni prostor blago valovitih polja, ispresecan delovima močvara i slanih jezera i "pustinjama" Puta svile na jugu.
Opet geografija, dakle. I istorija. Kako piše Volfheze: "Svuda je primetan pečat tragične istorije kakav se i očekuje na ovom mestu: ovo je najzapadniji ogranak evroazijske stepe, koji počinje u Mandžuriji i Mongoliji, a takođe i Krvavih zemalja koje se graniče sa Srcem zemlje."
Mađarsko unutrašnje uvek će gledati na Istok
Globalistička Evropa je pobedila u Mađarskoj, ali to je fiktivna pobeda, kaže holandski pisac – pobeda u plićaku.
"Mađarsko srce nikada neće zaboraviti beskrajnu stepu koja je porodila mađarski narod", tvrdi holandski pisac, "jer, čak i ako je mađarsko spoljašnje oko ponekad primorano da se okrene Zapadu, kako bi se suočilo sa tiranijom novčane moći i uzurpacije kulture, mađarsko unutrašnje oko će uvek gledati na Istok."
Odatle će se, pre ili kasnije, ponovo pojaviti osvajačke vojske, preokrenuti tok istorije i očistiti Panonsku niziju. Tajni, izvorni i oživljavajući duh Mađara je isti onaj koji je pokretao vojske Atile, Batu-kana, Nogaj-kana i Staljina, koji su otelotvorili "Bič Božji", koji obara aroganciju Zapadne imperije. Ipak taj duh, zaključuje Volfheze, proteran pod zemlju ovog aprila, ostaje duboko ukorenjen u zemlji.
Postoji još jedna nada za mađarski narod, dodaje on: ekstremna osvetoljubivost, sa kojom se globalističke elite odnose prema svojim najgorim neprijateljima – oživljenoj Rusiji, revolucionarnom Iranu, ili neposlušnoj Kubi – može se ubrzo pretvoriti u poraz.
Zapravo, briselskim globalistima preti brodolom u plićaku pobede.
Projekat Velike Istočne Evrope
Uostalom, nikad nije postojala jedinstvena Evropa, već su postajale, a postoje i danas, najmanje tri: Zapad i Sever Evrope, Sredozemna i, na koncu, ona Istočna. Svaka sa svojim tradicijama i vrednostima, primećuje francuski publicista piše Pjer-Emil Bleron za sajt "Jurosinerdžiz".
Ruski geopolitičar Aleksandar Dugin je svojevremeno predložio projekat Velike Istočne Evrope, one koja će nastati na razvalinama stare, atlantističke.
Jedini istočnoevropski narod, primetio je on, koji ne potpada pod definiciju slovenskih i pravoslavnih naroda u Istočnoj Evropi su Mađari. Ali Mađari poseduju stepsko, evroazijsko poreklo, zajedničko sa drugim ugro-finskim narodima, koji nastanjuju područja evroazijskog Srca zemlje i dele mnoga vitalna evroazijska kulturna obeležja.
Narodi Istočne Evrope su podjednako kroz istoriju bili okrenuti saradnji i sa Istokom (Rusijom) i sa Zapadom. Slavni rumunski istoričar Mirča Elijade, "rođen sasvim blizu one imaginarne linije na kojoj se Zapad susreće sa Istokom", odbijao je da rumunsku kulturu odredi u uskim granicama "Zapada".
Elijade je bio "čovek treće kulture", kulture posredovanja i velikih stvaralačkih sinteza, koja je tradicionalno igrala ulogu mosta između Zapada i Vizantije, između Zapada i slovenskog sveta (Rusije), između Orijenta i Mediterana.
Ono što važi za rumunsku kulturu – "kulturu posredovanja" i kontakata – važi i za čitavu Istočnu Evropu, pa i za Mađare.
To neće promeniti ishod jednih izbora, poput ovih održanih u aprilu, u Mađarskoj.
Globalistička plima je dosegla svoju najvišu tačku
Treba, na koncu, imati na umu i geopolitički kontekst: približavamo se kulminaciji borbe na život i smrt između do sada trijumfalnog globalizma i još delimično skrivenog svetskog otpora.
To je trenutak u kojem globalistička plima dosegla svoju spoljnu tačku visokog vodostaja, udarajući o obale evroazijskog otpora, a sve se poklapa sa trenutkom kada njen unutrašnji balon životnog stila postaje neodrživ.
Drugim rečima, egzistencijalni jaz između zapadnih vladara i podređenih naroda postao je nepremostiv, a kinetički udarac njegovog imperijalnog prenaprezanja više se ne može izbeći.
Od geografije i istorije je, uostalom, nemoguće pobeći. Možemo bežati, poput najmlađih generacija Mađara, možemo se praviti da ne primećujemo realnost i živeti u svetu mobilnih telefona i računara, ali ne možemo pobeći od realnosti.