Srbija i Balkan
Novi život Hitlerovih bunkera ispod Jarinja: Od ordena Rudolfa Šarpinga do Mercove atomske bombe
Nemačkih bunkera ima od Jarinja do Zvečana desetak, građeni od tvrdog materijala, armiranog betona, zapušteni pomalo ali konstrukcijski netaknuti. Kao da su pravljeni ne samo da u vreme Drugog svetskog rata zaštite strateški važnu prugu Kraljevo – Kosovska Mitrovica – Skoplje i SS okupatorske trupe, nego da traju, da dočekaju nemačku vojsku kad se jednog dana, za 50, 55, ili 60 godina vrati na Kosovo i Metohiju odnosno u Srbiju
Sve što se dešava danas počelo je napadom NATO-a na Jugoslaviju, konstatovao je predsednik Ruske Federacije Vladimir Putin na jučerašnjem plenarnom zasedanju Međunarodnog diskusionog kluba "Valdaj".
"Vojni stručnjaci NATO-a smatraju da je Berlin u stanju da samostalno, u roku od jednog do tri meseca, proizvede potrebnu količinu fisionog materijala, a da u roku do godinu dana konstruiše funkcionalnu nuklearnu eksplozivnu napravu, bez sprovođenja nuklearne probe. To izaziva posebnu zabrinutost imajući u vidu bogatu militarističku prošlost Nemačke i planove vlade Fridriha Merca da ponovo pretvori nemačku vojsku u najjaču u Evropi", saopštila je nedavno Spoljna obaveštajna služba Rusije.
U međuvremenu, od NATO bombardovanja Srbije do najave nemačke atomske bombe, kanadski parlament odao je počast esesovcu Jaroslavu Hunki, Evropa po Ukrajini sa režimom Vladimira Zelenskog slavi nacističkog saradnika, ratnog zločinca Stepana Banderu i njegove sledbenike "banderovce", po Nemačkoj se, u pravom izrugivanju pravdi, pred sud izvode esesovci, ratni zločinci stari po 107 godina.
Prvi korak na tom putu dugom samo 27 godina, čini se, načinjen je prvim izlaskom nemačke vojske iz Nemačke posle Drugog svetskog rata, odlukom da se priključe NATO snagama na Kosmetu u leto 1999. godine. Par dana po dolasku na KiM, iste te nemačke trupe ispalile su i prve hice na teritoriji druge zemlje od 1945. na ovamo i za to "herojstvo" odlikovane.
U "incidentu" na koji je brzo pala tama zaborava, i danas ga se malo ko čak i u Srbiji seća, 13. juna 1999. godine u centru Prizrena nemačka vojska upotrebila je oružje, pucala i ubila dvojicu nedužnih Srba. Žrtve su bili Žarko Andrijević iz Prizrena, portir u preduzeću "Kosovo vino" i Slavko Veselinović, izbeglica iz BiH, radnik "Elektrodistribucije" Prizren.
Njih dvojica krenuli su, posle povlačenja srpske vojske i policije, glavom bez obzira da beže iz grada, da se spasavaju od UČK koja je palila i redom ubijala Srbe po Kosmetu. Bežeći, vozeći u nazad naleteli su na nemačku vojsku, potporučnik David Ferk komandovao je da se otvori vatra. Stara žuta "lada" u stanju raspadanja kojoj su bili dvojica Srba izrešetana je, sa ravno 220 metaka. Žarko i Slavko likvidirani.
"Ja sam Srbin, ja moram da umrem", navodno je rekao teško ranjeni Žarko radniku jedne međunarodne organizacije koji mu je prvi prišao.
Za ratni zločin, tadašnji nemački ministar odbrane Rudolf Šarping odlikovao je potporučnika Ferka zlatnim ordenom Krsta časti Bundesvera i to za "besprekorno ispunjenje vojničke dužnosti".
Tako su Nemci "overili", stavili pečat na povratak na Kosovo i Metohiju posle 55 godina. Pokazali zašto su tu. Sve što se dalje dešavalo bio je samo logičan sled koraka. Kosovo je postalo poprište procesa čijih smo rezultata, u vidu nemačke atomske bombe, danas svedoci.
Dvanaest godina kasnije, u oktobru 2011. godine dok su Srbi protestovali na barikadama na Jarinju, branili pravo na svoju zemlju i opstanak, nemački povratak na Kosovo i Metohiju, u Srbiju, dobio je i simboličku notu.
Putnici voza Raška – Kosovska Mitrovica tih dana, svakodnevno su gledali kako na betonskom nemačkom bunkeru iz Drugog svetskog rata ispod Jarinja, pored pruge, na obali Ibra, dežura nemački vojnik sa puškomitraljezom i sa prstom na obaraču drži Srbe na nišanu i kako su se nemački vojnici nanovo uselili u bunker i u prostor oko bunkera.
"Voz kreće na vreme. Prva stanica iz Raške prema severu Kosova i Metohije je Rudnica, a onda se voz zaustavlja na nedozvoljenom mestu, na otvorenoj pruzi ispod administrativnog prelaza Jarinje. Na prelazu se jasno uočavaju vojnici Kfora, metalne i betonske ograde, osmatračnice… Vojni logor, u pravom smislu te reči. Na pomenutom bunkeru iz Drugog svetskog rata nemački vojnik pod punom ratnom opremom, sa puškomitraljezom u rukama i prstom na obaraču. Pored bunkera nalazi se još šest vojnika, ostali su sa druge strane pruge i voza. Od nabijenih čeličnih šlemova lica vojnika skoro i da se ne vide. Nakratko razgovaraju, uz pomoć prevodioca, sa kondukterom i mašinovođom i, ovoga puta, samo proviruju u hodnike vagona. Putnici negoduju i psuju. Nemački vojnici su hladni i ozbiljni, ne skidaju prst sa obarača. Posle tri-četiri minuta zadržavanja, voz nastavlja put za Zvečan. U pakao, oivičen bodljikavom žicom, gde Srbi već 12 godina golim telima čuvaju Srbiju", opisao je prizor oktobra 2011. novinar Zoran Vlašković iz Severne Mitrovice.
I pre i posle toga, nemački vojnici, ovog puta iz Bundesvera, mogli su patrolirajući magistralom od Mitrovice do Jarinja i špartajući okolnim putevima iznova okupirane zemlje da uživaju u pogledu na nemačke bunkere iz Drugog svetskog rata u kojima su službovali njihovi preci. Takođe sa puškama. Građene po standardima ratnog zločinca Alberta Špera i po nalogu Adolfa Hitlera.
Ima ih na tom području desetak, građeni od tvrdog materijala, armiranog betona, zapušteni pomalo ali konstrukcijski netaknuti. Kao da su pravljeni ne samo da 1941. i u godinama koje su sledile zaštite strateški važnu prugu Kraljevo – Kosovska Mitrovica – Skoplje i SS okupatorske trupe, nego da traju, da dočekaju nemačku vojsku kad se jednog dana, za 50, 55, 60 godina vrati na Kosovo i Metohiju odnosno u Srbiju.
"Unuci Hitlerovih nacista", komentarisali su tih dana 2011. Srbi iz voza Raška – Leposavić – Kosovska Mitrovica gledajući nemačke vojnike na nemačkom bunkeru ispod Jarinja.
Tako je jedan krug u istoriji ovih krajeva zatvoren. Nemci su bili, napravili bunkere, otišli a onda se u te iste bunkere vratili. Ovog pusta ostali mnogo duže, već čitavih 27 godina.
Zaključak se nameće sam od sebe. U iznova zaposednutom bunkeru u kome su se tri ili četiri godine od 1941. do 1944. baškarili esesovci, oktobra 2011. godine postavljeni su temelji za nemačku atomsku bombu koja se danas najavljuje i protiv koje briselska Evropa nema ništa protiv.
Temelji nove Evrope u kojoj se omladina vaspitava na dokumentarnim i igranim filmovima engleskih i američkih produkcijskih kuća koji kažu kako je Evropu od Hitlera oslobodio redov Rajan i u kojima se kolosalne ruske operacije, samo 1944. i 1945. godine, na istoku i ne pominju kao ni 27 miliona od strane Nemaca pobijenih Rusa.
Nemački bunkeri u dolini Ibra žive od povratka Nemaca novi život. Pedeset i kusur godina bili su Srbima svaki dan pred očima, ali, Srbi nisu shvatili poruku. Onu da će se Nemci jednog dana vratiti i da su ti bunkeri zato i ostali.
Srbi za to vreme nisu čitali Pola Virilija, francuskog filozofa, urbanistu i teoretičara kulture koji je još 1975. objavio knjigu "Arheologija bunkera" i u njoj napisao da je bunker "simbol apsolutnog rata koji je preživeo sopstveni kontekst i ostao da leži na plažama kao trajni podsetnik na vojnu logiku koja je iznad logike ljudskog postojanja".
Virilio je knjigu napisao o nemačkim bunkerima zaostalim posle dana "D" na atlantskoj obali Francuske odnosno Evrope, gde je i rođen i odrastao, ali, nema sumnje do istog zaključka bi došao gledajući i nacističke bunkere od Jarinja do Kosovske Mitrovice.
Za Virilija te "brutalističke, betonske strukture" nisu bile samo "obični ostaci ratne prošlosti, već ključ za razumevanje savremenog društva, moderne arhitekture i tehnologije ratovanja".
"Rusija je oslobodila Evropu od Hitlera, Evropa joj to nikad neće oprostiti", davno je proročki rekao legendarni ruski maršal pobednik Georgij Konstantinovič Žukov.
"Kao deca igrali smo se oko Ibra ali smo tim bunkerima retko prilazili, još ređe zavirivali unutra. Oni su bili simbol straha našeg detinjstva. Niko od nas nije tada mogao ni pomisliti ni naslutiti da će se njihovi stanari jednom vratiti, i to za naših života a oni su se vratili", priča jedan od starijih Srba iz Leposavića, koji nemačke bunkere na tom prostoru zna u prste.
Slika nemačkog vojnika sa puškomitraljezom na nemačkom bunkeru iz Drugog svetskog rata, za Srbe je 2011. godine bila šokantna. Naročito za starije, one koji su zapamtili okupaciju 1941. Kao i nemački snajperisti koji su sakriveni u žbunju kraj bunkera Srbe na barikadama držali na nišanu.
Istu tu sliku u jesen te 2011. godine na Jarinju su gledali i američki, slovački, češki, vojnici. Da li je neko od njih pomislio, shvatio da će se priča čiji su temelji postavljani tada završiti najavom nemačke atomske bombe? I, šta je sledeće? Upotreba te bombe protiv Rusije?
Nesporno je samo jedno. Za tih 27 godina od ponovnog dolaska Nemaca u Srbiju, od ubistva dvojice Srba u Prizrenu iz nemačke puške do nemačke atomske bombe, "Kosovo" je bilo i ostalo grdno gubilište i grdno sudilište. Samo što to mnogi ne shvataju, naročito sada i naročito ovde.
Live
