Kratka istorija jedne aneksije: Nemačka protiv Nemačke

Oduševljenje, sloboda, virtuoz na violončelu koji svira u podnožju srušenog zida... Svuda se tada svirala Betovenova "Oda radosti". Međutim, nesklad između ideje "ponovnog ujedinjenja" i nasilja koje je pratilo ovu, navodno mirnu revoluciju, postao je ubrzo veoma očigledan, pisao je svojevremeno francuski "Mond diplomatik".

Kada je srušen Berlinski zid, većina Istočnih Nemaca režima nije želela ujedinjenje sa Zapadnom Nemačkom, već demokratizaciju – njih 71 odsto, prema istraživanju "Špigla", objavljenom 17. decembra 1989. Govor jednog sveštenika na velikom mitingu 4. novembra 1989. na Aleksanderplacu u Berlinu dobro oslikava ovo raspoloženje: "Mi, ostali Nemci, imamo istorijsku dužnost da pokažemo da je pravi socijalizam zaista moguć."

Apel "Za našu državu", koji je 26. novembra 1990. pokrenula spisateljica Krista Volf i koji je predstavljen na nacionalnoj televiziji, napisan je sa istim ciljem. "Još imamo priliku da razvijemo socijalističku alternativu Saveznoj Republici Nemačkoj", pisalo je u tekstu, koji je potpisalo 1,2 miliona Istočnih Nemaca, čija je populacija tada iznosila 16,6 miliona.

"Najprljaviji izbori u mom životu"

Kako primećuje "Mond diplomatik", opozicioni pokreti i stranke, okupljene oko Okruglog stola, osnovanog 7. decembra radi "očuvanja nezavisnosti" države i donošenja novog ustava, zacrtali su okvir demokratskog i ekološkog socijalizma.

Reč je, uostalom, o staroj tradiciji, o čemu je, u delu "Pruski socijalizam" (1919), pisao nemački istoričar Osvald Špengler, jedan od istaknutih pobornika nemačke "konzervativne revolucije". Prodor zapadnonemačkih političkih snaga ubrzo je neutralisao ovu mobilizaciju, preneo je ovaj list.

Naš izbor

Laži, laži i – još više laži: "Smeđa infekcija" hara Evropom

U tom trenutku, vođe iz Bona – tadašnjeg glavnog grada Zapadne Nemačke – pripremali su pravu invaziju na susednu državu, piše ovaj list. Njihovo mešanje u parlamentarne izbore 18. marta 1990. poprimilo je takve razmere da je Egon Bar, bivši socijaldemokratski premijer i neko ko je tokom 70-ih bio zaslužan za popravljanje odnosa dve zemlje, govorio o "najprljavijim izborima koje je video u životu".

Kako zaključuje "Mond diplomatik": Nemačka se 1990. nije ujedinila. Reč je naprosto o aneksiji Istočne Nemačke.

Vreme kada je Zapad mirisao na čokoladu...

Tokom četiri decenije nakon što je 1949. godine nastala DDR, njeno stanovništvo izgradilo je specifičan identitet, koji je, s jedne strane, bio obeležen socijalističkim dostignućima u sferama rada, solidarnosti, zdravstva, obrazovanja i kulture, a sa druge, neprijateljstvom prema autoritarnoj partijskoj državi, tvrdi ovaj list.

Takođe, Istočne Nemce je neodoljivo privlačio tadašnji Zapad, koji je, kako je napisao novinar "Dojče velea" Kaj-Aleksander Šolc, tada "još mirisao na čokoladu".

Ministar unutrašnjih poslova Zapadne Nemačke Volfgang Šojble je u proleće 1990. rekao istočnonemačkoj delegaciji: "Dragi prijatelji, ovde se radi o pridruživanju NDR-a Saveznoj Republici, a ne obrnuto.... Ovde se ne radi o ujedinjenju dve ravnopravne države."

Nije bilo čak ni reči o novom nemačkom ustavu. Drugim rečima, Bon je, uprkos željama različitih političkih pokreta u Istočnoj Nemačkoj, jednostavno anektirao svog istočnog suseda.

Posledice te aneksije i danas osećaju Istočni Nemci, koji su izgubili sopstvenu državu. Otada generacije Nemaca odrastaju u sasvim različitim svetovima.

Pravi problem se sastojao u sledećem. Kao što je veliki nemački dramski pisac i pesnik Bertolt Breht zapisao u jednom komadu (ove reči izgovara član centralnog komiteta partije): "Pošto se narod ne slaže, moramo imenovati novi narod".

Ipak, kako dodaje "Mond diplomatik", čak će i tvorci "ponovnog nemačkog ujedinjenja" uskoro morati da shvate da se narod ne može raspustiti sa lakoćom sa kojom se može ugasiti poljoprivredni kombinat.

Kako je nastala savremena Nemačka

Današnja Nemačka je veštački entitet, piše publicista Stanislav Krapivnik za sajt "Multipolar pres", reč je, zapravo, o dve ili više zemalja okupljenih pod istom zastavom.

Etablirani, liberalni mediji na Zapadu imaju običaj da olako prelaze preko istorijskog konteksta događaja. Režiser uključuje kamere kada mu to odgovara. Ali istorija se odvija u kontinuitetu.

Nemačka su ujedinili kancelar Bizmark i kralj, kasnije kajzer Vilhelm Prvi, kroz dva rata: prusko-austrijski rat, a zatim francusko-pruski rat. Oba su završila pruskom pobedom, jer je Prusija okupila većinu germanskih država, što joj je, na kraju, omogućilo da formira Nemačku konfederaciju, koja se uskoro pretvorila u Nemačko carstvo (Rajh).

Vilhelm je u svemu tome bio nevoljni učesnik, smatra ovaj autor, jer je bio okružen liberalnom inteligencijom, koja nije želela carstvo. Bizmark je vešto manevrisao između različitih struja. Tako je 1883. godine rođena jedinstvena nemačka država.

Naš izbor

Početak trećeg svetskog rata: Ko pokreće pione na svetskoj šahovskoj tabli

Nemačka je, zahvaljujući milosti Sovejtskog Saveza i njegovih tada liberalnih elita, ponovo ujedinjena 1990. godine, uz usmena i neformalna obećanja Sjedinjenih Američkih Država. Niko, zapravo, ništa nije pitao istočnonemačku vladu ni narod, koji se se našli pred svršenim činom. Na ruskom se to kaže: "Udali su me bez mene", dodaje Krapivnik.

Iako Nemačka danas ima jedinstvene granice, ona nije ujedinjena država, a rezultati izbora pokazuju pravu istinu, koja se krije iza tupih osmeha i još tupljih umova berlinskih političkih elita, piše ovaj autor.

Ujedinjenje ili korporativno preuzimanje

Skoro cela bivša Istočna Nemačka je glasala za Alternativu za Nemačku (AfD), sa izuzetkom Berlina.

Ostatak Nemačke, uz nekoliko manjih izuzetaka, glasao je većinom za CDU. Ukoliko pažljivo pogledamo podatke za starosnu kategoriju od 18 do 24 godine, videćemo da je 21 odsto njih glasalo za AfD, a 27 odsto za Linke (Levicu). Većina onih koji su glasali za AfD bila je u bivšoj Istočnoj Nemačkoj, a većina iste starosne kategorije koji su glasali za Linke je iz Zapadne Nemačke.

Nazivati nemačko ujedinjenje ujedinjenjem je, naravno, apsurdno, dodaje Kraivnik, jer je navodno ujedinjenje pre ličilo na korporativno preuzimanje. Zaposleni u kompaniji koja će biti progutana obično nemaju koristi od takvih menadžerskih sporazuma. Istočni Nemci u tome nisu bili izuzetak.

Oduvek su postojale kulturne razlike između prusko-saksonskih naroda i njihovih zapadnih rođaka, da ne pominjemo Bavarce, od kojih mnogi sebe čak i ne smatraju Nemcima, već pripadnicima neke druge germanske skupine.

Posle 1990. godine, zapadni mentalitet je nametnut Istočnim Nemcima. Reći da su Istočni Nemci u tome prosperirali je gola laž, smatra Krapivnik. Mnoge kompanije u Istočnoj Nemačkoj su uništene, a veoma malo njihovih naučnika, intelektualaca i menadžera je dobilo šanse u zapadnoj strukturi moći. Efektivno, oni su – a sada i njihova deca – lišeni prava glasa.

Osim toga, mnogi ruski Nemci, koji su imigrirali u Nemačku 90-ih i 2000-ih, stigli su u Istočnu Nemačku, gde su otkrili da ih je sistem, koji je stvorio liberalni Berlin, učinio manje vrednim Nemcima. Talasi imigranata, kojima je Berlin preplavio zemlju, imali su prednost. To je stvorilo AfD.

Smrt ideje jedne, nedeljive Nemačke i jedne nemačke nacije?

To je još jednom pokazalo da je Nemačka apsolutno podeljeno društvo, u kome nema jednakosti pred zakonom.

"Velika nemačka porodica" je još jedna takva laž, upravo distopijska laž, tvrdi Krapivnik, zasnovana na cenzuri i parlamentarnom sistemu koji garantuje da nikakvi izbori neće moći da naruše kontrolu elita nad zemljom.

Zatvaranje fabrika, vrtoglavi rast cena struje, grejanja, hrane i goriva nesrazmerno je teško pogodilo bivšu Istočnu Nemačku. Glas AfD-a se sistematski ignoriše, a stranka se proteruje iz vlasti.

Ali, dodaje ovaj autor, Merc je ratnohuškački jastreb, odlučan da eskalira tenzije sa Rusijom, uključujući i rat. Od Istočnih Nemaca (Prusa) se očekuje da se bore u predstojećem ratu, bez obzira na njihova proruska osećanja i česte porodične veze sa Rusima.

Naš izbor

Frankfurtska farsa: Kako je denacifikacija medija propala u startu

Zapadne političke elite, dodaje ovaj publicista, apsolutno su gluve za Istočne Nemce, a to bi moglo bi da izazove situaciju sličnu onoj u Ukrajini iz 2014. godine. Ako Berlin započne regrutaciju, to može izazvati totalnu nacionalnu krizu ili čak kolaps Nemačke. Reč je o smrti ideje jedne, nedeljive Nemačke i jedne nemačke nacije.

Raspad Savezne Republike Nemačke je zbog toga postao neizbežan, smatra čuveni francuski publicista Tijeri Mejsan na sajtu "Volternet". Raspad Nemačke je usko povezan sa takođe neminovnim raspadom današnje Evropske unije.

Dok Britanija gura Nemačku u rat protiv Rusije, mi zapravo svedočimo njenom ekonomskom i političkom kolapsu, kaže Mejsan, i dodaje: "Ova zemlja je već duboko podeljena na dva različita naroda, a njen identitet je sada pod velikim znakom pitanja."

I ta radikalna podela će ubuduće, za zaoštravanjem i produbljivanjem krize, samo dobijati na snazi.